KLASYCZNE WIDOWISKA AZJATYCKIE ?>

KLASYCZNE WIDOWISKA AZJATYCKIE

Kierunek: wiedza o teatrze; wykład; I rok (semestr wiosenny), 30 godzin; forma zaliczenia: egzamin pisemny (test)

Wykład zapoznaje studentów z różnorodnością form, idei oraz podejść występujących w azjatyckich kulturach performatywnych. W jego ramach omawiane są klasyczne formy widowiskowe i rytualne subkontynentu indyjskiego (kudijattam, kathakali), Państwa Środka (jingju), Dachu Świata (cz’am, lhamo) i Kraju Kwitnącej Wiśni (nō, kabuki, bunraku, tutaj także forma współczesna, aczkolwiek zakorzeniona w tradycji – butō), a także mniej znane formy obrzędowo-teatralne i performatywne Indonezji i Korei. Dyskutowana jest również koncepcja „Teatru eurazjatyckiego” Eugenia Barby i Nicoli Savaresego i na przykładach przedstawiona relacja między teatrem europejskim a widowiskami azjatyckimi.


KLASYCZNE WIDOWISKA AZJATYCKIE


Akira Matsui, aktor teatru nō, 2009, fot. Maciej Zakrzewski
Akira Matsui, aktor teatru nō, 2009, fot. Maciej Zakrzewski

W teatrze Wschodu, o tendencjach metafizycznych (przeciwstawnym teatrowi Zachodu, o tendencjach psychologicznych) cały ten zbity gąszcz gestów, znaków, postaw, dźwięków, który stanowi język sceny i realizacji scenicznej, język, co rozwija swe fizyczne i poetyckie skutki i następstwa we wszystkich kierunkach i na wszystkich planach świadomości, skłania oczywiście myśl do przybrania głębokich postaw, jakie są tym, co można by nazwać metafizyką w działaniu.

Antonin Artaud

Zapisz

Zapisz

Zapisz